Kendimizle Karşılaşmak İçin Kaç Yaşına Gelmemiz Gerekir?

 Bazen oturup sadece duruyorum. Hani o her şeyin çok hızlı aktığı, telefonun ekranının hiç susmadığı, yapılacaklar listesinin uzayıp gittiği günlerin tam ortasında... Her şeyi öylece bırakıp duvara ya da boş bir bardağa bakarak kalakaldığım o anlar var ya, işte tam o anlarda içimden bir ses fısıldıyor: "Peki, sen gerçekten burada mısın?"

Büyümek garip bir zanaat. Çocukken "büyüyünce ne olacaksın?" diye sorduklarında hep bir meslek ya da bir statü seçerdik. Kimse bize büyüdükçe üzerimize giyeceğimiz o ağır görünmez hırkalardan bahsetmezdi. Sorumluluklar, unvanlar, başkaları için olmak zorunda olduğumuz o "güçlü" insanlar...

Yolun bir yerinde, sırf o hırkaları taşımak uğruna öyle bir değişiyorsun ki, dönüp arkana baktığında eski neşeni, o hesapsız çocuksu yanını ararken buluyorsun kendini. Sanki birileri gelmiş, senin ruhunun ayarlarıyla oynamış da sen kendi hayatında bir figürana dönüşmüşsün gibi. "Ben kimdim, ne ara bu kadar çok şeyin yükünü sırtlandım?" sorusu gelip boğazına düğümleniyor. Kadın ol, erkek ol fark etmiyor; hayat hepimizi bir yerimizden büküyor, bizi kendimizden uzaklaştıracak roller veriyor elimize.

Ama sonra, bir sabah uyanıyorsun ya da bir gece yarısı aynaya bakıyorsun. "Tamam," diyorsun, "yaşadığım her şeyi cebime koydum, hepsinden bir şey öğrendim, belki biraz kırıldım, belki çok olgunlaştım ama şimdi eve, yani kendime dönme vakti."

O eski, hesapsız neşeni, gözlerinin içindeki o pırıltıyı saklandığı yerden çıkarıp almak istiyorsun. Çünkü insan, dünyayı fethedecek güçte olsa bile, günün sonunda sadece kendi kalbinde huzurla uyumak istiyor.

Bilmiyorum, belki sen de şu an bu satırları okurken "Tam olarak bu," diyorsun içinden. Eğer öyleyse, yalnız değilsin, buradayız. Üzerindeki o ağır hırkayı bir anlığına kenara bırak ve bir yudum kahve al. Kendimize geri döndüğümüz o güzel yollara...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yeniden Başlıyoruz..

Hayatının hiç tepetaklak olduğunu hissettin mi? Bir sabah uyandığında aynı kişi olmadığını fark ettiğin oldu mu? Aynı ev, aynı duvarlar, aynı eşyalar... ama sen artık aynı sen değilsindir. Çünkü bazı geceler insanı sessizce değiştirir. Bazı kırgınlıklar bağırmaz, sadece içinden bir şeyleri alıp götürür. Ben son zamanlarda şunu öğrendim: İnsan en çok, her şey dağıldığında kendini tanıyor. Düzen sandığın şey bozulduğunda, aslında ne kadar güçlü olduğunu görüyorsun. Ağlarken bile ayakta kalabildiğini, korkarken bile devam edebildiğini, kimse alkışlamasa da yeniden başlayabileceğini fark ediyorsun. Bazen hayatı kurtarmaya çalışırken kendimizi kaybediyoruz. Her şeyi düzeltmeye uğraşırken içimizdeki sesi susturuyoruz. Sonra bir gün aynaya bakıp soruyoruz: "Ben ne zaman bu kadar yoruldum?" Ama yorulmak yenilmek değilmiş. Yorulmak, uzun süre savaş vermiş insanların haliymiş. Ve bazı savaşlar kazanılmak için değil, bitirilmek için verilirmiş. Şimdi yeniden öğreniyorum. Kendim için kar...
Devamı

Hayatın Akışına Güven.

Hafiflerim zannetmiştim ama sandığım gibi olmadı. Şimdi daha çok yük binmiş gibi hissediyorum üzerime. Hayatın akışına güven derken, bu süreçte en çok Evren’in varlığına sarıldığımı fark ettim. Onun gülümsemesi, sarılması her sabah uyandığımda bana bir umut veriyor. Zorlayıcı adımlar attığımda, herşeyi ondan aldığım sevgiyle dengelemeye çalışıyorum. Her ne kadar bu belirsizlik beni zaman zaman yorsa da, Evren’in masum bakışlarında, her adımda bir anlam buluyorum. Bu süreç bitene kadar sabırla bekleyeceğim, çünkü biliyorum ki, bir gün geriye baktığımda bu yolculuk, beni daha güçlü, daha olgun biri haline getirecek. Zaman geçtikçe, kendimi daha iyi tanıyacağım, kendimi daha iyi bileceğim ve Evren’e daha güvenli, daha dengeli bir ortam sağlayacağım. Bu süreç, belkide kendi gücümü, kendi iç huzurumu inşa etme yolculuğum olacak ve bu yolculukta korkacağım, endişelerim olacak, belki yıkılacağım, dibe vuracağım ama her seferinde yeniden ayağa kalkacağım. Çünkü biliyorum ki, bu zorluklar beni,...
Devamı

Karaya Vuran Bir Balığın Uyanışı: Kendim Olmayı Seçmek

 Nasıl hissediyorum biliyor musun? Bir balık gibi... Kocaman bir denizin içinde özgürce yüzerken, bir gün beni alıp dar bir göle atmışlar, sonra da öylece karaya bırakmışlar gibi. Çırpınıyorum; hayatta kalabilmek, nefes alabilmek, bir damla su bulabilmek için çırpınıyorum. Hayatım hep kendimi kabul ettirme, kendimi sevdirme içgüdüsüyle ilerledi. Gördüğüm her sevgi kırıntısı, her ilgi için sanki canımı verebilecek kadar kafayı sıyırmıştım. Şu hayattan en çok istediğim şey sadece mutlu olabilmek, o saf huzuru tadabilmekti. Aslında sadece içimdeki o çocuk olarak kalabilmekti... Ama önce elimdeki o renkli balonu patlattılar; sonra da beni alıp bir fanusun içine, yapayalnız koydular. Hayallerim vardı, umutlarım vardı. Her gün evime giren o taze ekmek kokusunu içime çekme isteğim vardı. Ama günün sonunda kendimi, o koca evin içinde tek başıma yemek yerken buldum. Ben tek başıma yemek yemeyi sevmezdim ki... Yemeyi bıraktım bu yüzden. Gece sohbetlerini severdim; balkonda bir başıma otururk...
Devamı