Karaya Vuran Bir Balığın Uyanışı: Kendim Olmayı Seçmek

 Nasıl hissediyorum biliyor musun? Bir balık gibi... Kocaman bir denizin içinde özgürce yüzerken, bir gün beni alıp dar bir göle atmışlar, sonra da öylece karaya bırakmışlar gibi. Çırpınıyorum; hayatta kalabilmek, nefes alabilmek, bir damla su bulabilmek için çırpınıyorum.

Hayatım hep kendimi kabul ettirme, kendimi sevdirme içgüdüsüyle ilerledi. Gördüğüm her sevgi kırıntısı, her ilgi için sanki canımı verebilecek kadar kafayı sıyırmıştım. Şu hayattan en çok istediğim şey sadece mutlu olabilmek, o saf huzuru tadabilmekti. Aslında sadece içimdeki o çocuk olarak kalabilmekti... Ama önce elimdeki o renkli balonu patlattılar; sonra da beni alıp bir fanusun içine, yapayalnız koydular.

Hayallerim vardı, umutlarım vardı. Her gün evime giren o taze ekmek kokusunu içime çekme isteğim vardı. Ama günün sonunda kendimi, o koca evin içinde tek başıma yemek yerken buldum. Ben tek başıma yemek yemeyi sevmezdim ki... Yemeyi bıraktım bu yüzden. Gece sohbetlerini severdim; balkonda bir başıma otururken, yatağa yalnız girerken buldum kendimi.

Ve en acısı ne biliyor musunuz? Tüm bunları bir "evlilik" çatısı altında yaşadım. Oysa tam tersi olması gerekmez miydi?

Başından beri hatalarla dolu bir yola çıktığımı, ancak o yolun sonuna vardığımda anladım. Bir gün bir yerde bir cümle okumuştum: "Kendim yazdım, kendim oynadım" diye. Tam olarak evliliğimde yaptığım şeyin bu olduğunu fark ettim. Pembe gözlüklerimi taktım, her şeyi görmezden geldim ve o evcilik oyununu tek başıma oynadım.

Yolun sonunda yalanlarla yüzleşince, bugün tam olarak bu noktaya düştüm. 39 kiloya kadar eridim. Gündüzleri etrafa "güçlü" görünen, geceleri ise yorgunluktan dibe vuran, boğazındaki o dev düğümü yutmaya çalışan, ağlamamak için kendini sıkan o kadına dönüştüm.

Ama sonra bir şey oldu. İyi olmadığımı fark ettim. Bu şekilde, bu tükenmişlikle ne kendime ne de dünyalar güzeli oğluma bir faydam dokunamazdı; anladım.

Ve harekete geçtim. Önce bir diyetisyen randevusu aldım bedenimi ayağa kaldırmak için, sonra da bir psikolog randevusu ruhumu iyileştirmek için.

Artık bana dayatılan o "güçlü kadın" maskesini taşımak istemediğimi, sadece kendim olmak istediğimi anladım. Çünkü iyileşmek, en çok da kendine geri dönmekle başlıyormuş.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yeniden Başlıyoruz..

Hayatının hiç tepetaklak olduğunu hissettin mi? Bir sabah uyandığında aynı kişi olmadığını fark ettiğin oldu mu? Aynı ev, aynı duvarlar, aynı eşyalar... ama sen artık aynı sen değilsindir. Çünkü bazı geceler insanı sessizce değiştirir. Bazı kırgınlıklar bağırmaz, sadece içinden bir şeyleri alıp götürür. Ben son zamanlarda şunu öğrendim: İnsan en çok, her şey dağıldığında kendini tanıyor. Düzen sandığın şey bozulduğunda, aslında ne kadar güçlü olduğunu görüyorsun. Ağlarken bile ayakta kalabildiğini, korkarken bile devam edebildiğini, kimse alkışlamasa da yeniden başlayabileceğini fark ediyorsun. Bazen hayatı kurtarmaya çalışırken kendimizi kaybediyoruz. Her şeyi düzeltmeye uğraşırken içimizdeki sesi susturuyoruz. Sonra bir gün aynaya bakıp soruyoruz: "Ben ne zaman bu kadar yoruldum?" Ama yorulmak yenilmek değilmiş. Yorulmak, uzun süre savaş vermiş insanların haliymiş. Ve bazı savaşlar kazanılmak için değil, bitirilmek için verilirmiş. Şimdi yeniden öğreniyorum. Kendim için kar...
Devamı

Hayatın Akışına Güven.

Hafiflerim zannetmiştim ama sandığım gibi olmadı. Şimdi daha çok yük binmiş gibi hissediyorum üzerime. Hayatın akışına güven derken, bu süreçte en çok Evren’in varlığına sarıldığımı fark ettim. Onun gülümsemesi, sarılması her sabah uyandığımda bana bir umut veriyor. Zorlayıcı adımlar attığımda, herşeyi ondan aldığım sevgiyle dengelemeye çalışıyorum. Her ne kadar bu belirsizlik beni zaman zaman yorsa da, Evren’in masum bakışlarında, her adımda bir anlam buluyorum. Bu süreç bitene kadar sabırla bekleyeceğim, çünkü biliyorum ki, bir gün geriye baktığımda bu yolculuk, beni daha güçlü, daha olgun biri haline getirecek. Zaman geçtikçe, kendimi daha iyi tanıyacağım, kendimi daha iyi bileceğim ve Evren’e daha güvenli, daha dengeli bir ortam sağlayacağım. Bu süreç, belkide kendi gücümü, kendi iç huzurumu inşa etme yolculuğum olacak ve bu yolculukta korkacağım, endişelerim olacak, belki yıkılacağım, dibe vuracağım ama her seferinde yeniden ayağa kalkacağım. Çünkü biliyorum ki, bu zorluklar beni,...
Devamı

Duvarların Arkasından Dünyaya Bakmak: İnsan Bir Daha Nasıl Güvenir?

 Evdeki tüm sesler çekildiğinde, hani o gündüz kurguladığım "her şeyi halleden, güçlü, yıkılmaz" kadın rolünün perdesi kapandığında, odanın ortasında sadece ben ve o devasa sessizlik kalıyor. Oğlum odasında derin bir uykuda, bense elimdeki soğuyan kahve bardağına bakarken içimdeki o gitgide ağırlaşan, o kapkara soruyla baş başayım: Ben bir daha birine gerçekten güvenebilir miyim? Cevabı bilmek istemiyorum, çünkü dürüst olmak gerekirse şu anki cevabım koca bir "hayır". Öyle bir kırılıyor ki insan, sadece bir evlilik, bir ilişki bitmiyor; sanki geleceğe dair inanabileceğin ne varsa hepsi o enkazın altında kalıyor. Hayatına birini almak fikri bile şu an mideme bir taş gibi oturuyor, içimi ürpertiyor. Çünkü güvenmek demek; gardını düşürmek, kalbinin anahtarını teslim etmek ve en zayıf yerini birinin önüne sermek demek. Bir kez o zayıf yerinden vurulunca, insan bir daha o kapıyı aralamaya bile korkuyor. "Ya yine aynı döngüye girersem? Ya yine yanılırsam? Ya bu sefer...
Devamı