İçimizdeki O Pusula: Ne Ara Yeni Bir Şey Keşfetmeyi Unuttuk?

 Geçenlerde durup dururken hiç bilmediğim bir sokakta yürürken buldum kendimi. Bildiğim, her gün ezbere döndüğüm o köşeyi değil de, sırf merakımdan başka bir sapaktan döndüm. Ne yalan söyleyeyim, uzun zamandır hissetmediğim o çocuksu heyecan gelip kalbimin tam ortasına oturdu. Sadece yeni binalar, farklı yüzler görmek bile içimdeki bir şeyleri uyandırdı sanki.

Büyüdükçe hayatı çok fazla "güvenli bölgeye" sıkıştırıyoruz, farkında mısınız? Her gün aynı saatte uyanıyor, aynı yollardan geçiyor, benzer insanlarla konuşuyor ve hep aynı tarz müzikleri dinliyoruz. Hayat bir süre sonra konforlu ama tekdüze bir kurguya dönüşüyor. Rutinlerin o sahte huzuruna öyle bir alışıyoruz ki, içimizdeki o en temel dürtüyü; yeni bir şeyler keşfetme, şaşırma, acemisi olma içgüdüsünü sessize alıyoruz.

Oysa insanı hayatta ve taze tutan şey tam olarak o "acemilik" hissi.

Hani bazen içinden bir ses yükselir ya... "Başka bir yerde, başka bir gökyüzünün altında nasıl biri olurdum?" dersin. Ya da hiç bilmediğin bir konuyu saatlerce araştırmaya başlarsın, yeni bir hobiye elini atarsın, sırf tadını merak ettiğin için hiç tarzın olmayan bir yemeği denersin. İşte o anlarda ruhun aslında sana fısıldıyordur: "Lütfen beni bu rutinin içinde soldurma, bak dışarıda daha keşfedecek çok şey var."

Keşfetmek illa ki sırt çantasını alıp dünyanın öbür ucuna gitmek demek değil. Keşfetmek, zihninin ve kalbinin sınırlarını biraz olsun esnetebilmek demek. Kendine şans vermek, "Ben bunu hayatta yapmam" dediğin şeylerin arkasındaki o büyülü dünyayı merak etmek. Çünkü insan yeni bir şey keşfettiğinde, aslında dünyadan ziyade kendindeki yeni bir odayı keşfediyor. "Aaa, meğer benim içimde böyle bir yan da varmış," demenin tadı hiçbir şeyde yok.

Eğer şu sıralar hayat sana da biraz gri, biraz fazla tanıdık ve tekrara sarmış geliyorsa, içindeki o meraklı çocuğun elinden tutmanın vakti gelmiştir belki de.

Bugün bir değişiklik yap. Küçük bir şey olsun. Hiç izlemem dediğin bir filmi aç, hiç geçmediğin bir sokaktan yürü ya da içindeki o "yeni bir şeyler yapma" isteğini ertelemeyi bırak. Hayat, sadece bildiklerimizden ibaret olmak için çok fazla ihtimal barındırıyor. Sen o adımı at, bak bakalım o yol seni kendi içinde hangi yeni odaya götürecek...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yeniden Başlıyoruz..

Hayatının hiç tepetaklak olduğunu hissettin mi? Bir sabah uyandığında aynı kişi olmadığını fark ettiğin oldu mu? Aynı ev, aynı duvarlar, aynı eşyalar... ama sen artık aynı sen değilsindir. Çünkü bazı geceler insanı sessizce değiştirir. Bazı kırgınlıklar bağırmaz, sadece içinden bir şeyleri alıp götürür. Ben son zamanlarda şunu öğrendim: İnsan en çok, her şey dağıldığında kendini tanıyor. Düzen sandığın şey bozulduğunda, aslında ne kadar güçlü olduğunu görüyorsun. Ağlarken bile ayakta kalabildiğini, korkarken bile devam edebildiğini, kimse alkışlamasa da yeniden başlayabileceğini fark ediyorsun. Bazen hayatı kurtarmaya çalışırken kendimizi kaybediyoruz. Her şeyi düzeltmeye uğraşırken içimizdeki sesi susturuyoruz. Sonra bir gün aynaya bakıp soruyoruz: "Ben ne zaman bu kadar yoruldum?" Ama yorulmak yenilmek değilmiş. Yorulmak, uzun süre savaş vermiş insanların haliymiş. Ve bazı savaşlar kazanılmak için değil, bitirilmek için verilirmiş. Şimdi yeniden öğreniyorum. Kendim için kar...
Devamı

Hayatın Akışına Güven.

Hafiflerim zannetmiştim ama sandığım gibi olmadı. Şimdi daha çok yük binmiş gibi hissediyorum üzerime. Hayatın akışına güven derken, bu süreçte en çok Evren’in varlığına sarıldığımı fark ettim. Onun gülümsemesi, sarılması her sabah uyandığımda bana bir umut veriyor. Zorlayıcı adımlar attığımda, herşeyi ondan aldığım sevgiyle dengelemeye çalışıyorum. Her ne kadar bu belirsizlik beni zaman zaman yorsa da, Evren’in masum bakışlarında, her adımda bir anlam buluyorum. Bu süreç bitene kadar sabırla bekleyeceğim, çünkü biliyorum ki, bir gün geriye baktığımda bu yolculuk, beni daha güçlü, daha olgun biri haline getirecek. Zaman geçtikçe, kendimi daha iyi tanıyacağım, kendimi daha iyi bileceğim ve Evren’e daha güvenli, daha dengeli bir ortam sağlayacağım. Bu süreç, belkide kendi gücümü, kendi iç huzurumu inşa etme yolculuğum olacak ve bu yolculukta korkacağım, endişelerim olacak, belki yıkılacağım, dibe vuracağım ama her seferinde yeniden ayağa kalkacağım. Çünkü biliyorum ki, bu zorluklar beni,...
Devamı

Karaya Vuran Bir Balığın Uyanışı: Kendim Olmayı Seçmek

 Nasıl hissediyorum biliyor musun? Bir balık gibi... Kocaman bir denizin içinde özgürce yüzerken, bir gün beni alıp dar bir göle atmışlar, sonra da öylece karaya bırakmışlar gibi. Çırpınıyorum; hayatta kalabilmek, nefes alabilmek, bir damla su bulabilmek için çırpınıyorum. Hayatım hep kendimi kabul ettirme, kendimi sevdirme içgüdüsüyle ilerledi. Gördüğüm her sevgi kırıntısı, her ilgi için sanki canımı verebilecek kadar kafayı sıyırmıştım. Şu hayattan en çok istediğim şey sadece mutlu olabilmek, o saf huzuru tadabilmekti. Aslında sadece içimdeki o çocuk olarak kalabilmekti... Ama önce elimdeki o renkli balonu patlattılar; sonra da beni alıp bir fanusun içine, yapayalnız koydular. Hayallerim vardı, umutlarım vardı. Her gün evime giren o taze ekmek kokusunu içime çekme isteğim vardı. Ama günün sonunda kendimi, o koca evin içinde tek başıma yemek yerken buldum. Ben tek başıma yemek yemeyi sevmezdim ki... Yemeyi bıraktım bu yüzden. Gece sohbetlerini severdim; balkonda bir başıma otururk...
Devamı