Aklımda Binbir Senaryo, İçimde Durdurulamaz Bir "Ben"

 Bilirsiniz, bazen hayatın ritmi görünmez bir el tarafından yavaşlatılır; günler birbirinin kopyası olmaya başlar, adımlarımız ezbere gider ve biz sadece akışa ayak uydururuz. Sonra bir sabah uyandığınızda, göğsünüzün tam ortasında bir yerlerde o tatlı, yerinde duramayan kıpır kıpırlığı hissedersiniz. İçinizde bir yerlerde bir motor çalışmaya başlamıştır ve bugüne kadar ertelediğiniz, "bir ara bakarım" dediğiniz ne varsa, hepsi kapıyı aynı anda çalmaya başlar. İşte tam olarak o harika, o durdurulamaz dönemlerden birindeyim. İçimde, rüzgarına kapılmaktan asla korkmadığım, aksine son ses eşlik etmek istediğim yepyeni bir enerji var; çünkü zihnim, cesaret etmeyi bekleyen harika senaryolarla dolu bir sinema salonu gibi. Yeni bir dil öğrenirken takılacağım o ilk kelimeleri, hiç bilmediğim bir sokağın köşesini dönerken yaşayacağım o ilk şaşkınlığı, hayatımda daha önce hiç denemediğim bir hobinin malzemelerine dokunurken ellerimin nasıl titreyeceğini hayal ediyorum. Çoğu zaman hayatı izleyen koltukta oturup filmin başlamasını bekleriz ama hayır, artık o koltuktan kalkıp kendi hayatımızın yönetmenliğine soyunma vakti. Çünkü yeni bir yer keşfetmek sadece coğrafi bir yer değiştirmek değildir, kendi sınırlarının dışına taşmaktır. Yeni bir dil öğrenmek sadece kelimeleri ezberlemek değil, dünyaya yepyeni bir gözlükle bakmaktır. Bir hobi edinmek ise ruhuna "seni unutmadım, bak senin için buradayım" demektir. Kendimize yeni bir şeyler katmak istediğimizde aslında hayata hala büyüdüğümüzü, hala merak ettiğimizi ve hala burada olduğumuzu fısıldarız. Hayat enerjisi tam olarak bu meraktan, bu keşfetme arzusundan beslenir ve eğer bu yazıyı buraya kadar okuyorsan, senin de içinde bir yerlerde kıpırdanan, "hadi artık" diyen o tatlı sesi duyduğunu biliyorum. Belki masanın üzerinde tozlanan o boya setini açmanın, belki aylardır ertelediğin o kursa kaydolmanın, belki de sadece sırt çantanı takıp hiç gitmediğin yolları keşfetmenin zamanı çoktan gelmiştir. O yüzden erteleme, "pazartesi başlarım" deme ve içindeki o coşkuyu mantıklı bahanelerle söndürme. Şimdi derin bir nefes al, içindeki o durdurulamaz gücün sana ne fısıldadığını dinle ve o ilk adımı at; çünkü hayat ertelemek için gerçekten çok kısa ve dışarıda keşfedilmeyi bekleyen koca bir dünya var.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yeniden Başlıyoruz..

Hayatının hiç tepetaklak olduğunu hissettin mi? Bir sabah uyandığında aynı kişi olmadığını fark ettiğin oldu mu? Aynı ev, aynı duvarlar, aynı eşyalar... ama sen artık aynı sen değilsindir. Çünkü bazı geceler insanı sessizce değiştirir. Bazı kırgınlıklar bağırmaz, sadece içinden bir şeyleri alıp götürür. Ben son zamanlarda şunu öğrendim: İnsan en çok, her şey dağıldığında kendini tanıyor. Düzen sandığın şey bozulduğunda, aslında ne kadar güçlü olduğunu görüyorsun. Ağlarken bile ayakta kalabildiğini, korkarken bile devam edebildiğini, kimse alkışlamasa da yeniden başlayabileceğini fark ediyorsun. Bazen hayatı kurtarmaya çalışırken kendimizi kaybediyoruz. Her şeyi düzeltmeye uğraşırken içimizdeki sesi susturuyoruz. Sonra bir gün aynaya bakıp soruyoruz: "Ben ne zaman bu kadar yoruldum?" Ama yorulmak yenilmek değilmiş. Yorulmak, uzun süre savaş vermiş insanların haliymiş. Ve bazı savaşlar kazanılmak için değil, bitirilmek için verilirmiş. Şimdi yeniden öğreniyorum. Kendim için kar...
Devamı

Hayatın Akışına Güven.

Hafiflerim zannetmiştim ama sandığım gibi olmadı. Şimdi daha çok yük binmiş gibi hissediyorum üzerime. Hayatın akışına güven derken, bu süreçte en çok Evren’in varlığına sarıldığımı fark ettim. Onun gülümsemesi, sarılması her sabah uyandığımda bana bir umut veriyor. Zorlayıcı adımlar attığımda, herşeyi ondan aldığım sevgiyle dengelemeye çalışıyorum. Her ne kadar bu belirsizlik beni zaman zaman yorsa da, Evren’in masum bakışlarında, her adımda bir anlam buluyorum. Bu süreç bitene kadar sabırla bekleyeceğim, çünkü biliyorum ki, bir gün geriye baktığımda bu yolculuk, beni daha güçlü, daha olgun biri haline getirecek. Zaman geçtikçe, kendimi daha iyi tanıyacağım, kendimi daha iyi bileceğim ve Evren’e daha güvenli, daha dengeli bir ortam sağlayacağım. Bu süreç, belkide kendi gücümü, kendi iç huzurumu inşa etme yolculuğum olacak ve bu yolculukta korkacağım, endişelerim olacak, belki yıkılacağım, dibe vuracağım ama her seferinde yeniden ayağa kalkacağım. Çünkü biliyorum ki, bu zorluklar beni,...
Devamı

Karaya Vuran Bir Balığın Uyanışı: Kendim Olmayı Seçmek

 Nasıl hissediyorum biliyor musun? Bir balık gibi... Kocaman bir denizin içinde özgürce yüzerken, bir gün beni alıp dar bir göle atmışlar, sonra da öylece karaya bırakmışlar gibi. Çırpınıyorum; hayatta kalabilmek, nefes alabilmek, bir damla su bulabilmek için çırpınıyorum. Hayatım hep kendimi kabul ettirme, kendimi sevdirme içgüdüsüyle ilerledi. Gördüğüm her sevgi kırıntısı, her ilgi için sanki canımı verebilecek kadar kafayı sıyırmıştım. Şu hayattan en çok istediğim şey sadece mutlu olabilmek, o saf huzuru tadabilmekti. Aslında sadece içimdeki o çocuk olarak kalabilmekti... Ama önce elimdeki o renkli balonu patlattılar; sonra da beni alıp bir fanusun içine, yapayalnız koydular. Hayallerim vardı, umutlarım vardı. Her gün evime giren o taze ekmek kokusunu içime çekme isteğim vardı. Ama günün sonunda kendimi, o koca evin içinde tek başıma yemek yerken buldum. Ben tek başıma yemek yemeyi sevmezdim ki... Yemeyi bıraktım bu yüzden. Gece sohbetlerini severdim; balkonda bir başıma otururk...
Devamı