Adımın Hafızası: Bir Soyadı, Bir Kadın ve Yeniden Aylin Batur Olmak

 Kadim bir inanış der ki; doğduğumuz an kulağımıza fısıldanan isim ve bize miras kalan soyisim, sadece kimliğimizdeki bir ibareden ibaret değildir. Onlar, bu dünyada yürüyeceğimiz yolun haritasını, karakterimizin kodlarını taşırlar. Seslerin bir enerjisi, harflerin ruhumuza fısıldadığı bir kader vardır.

Ben bu dünyaya Aylin Batur olarak geldim. Neşeli, parlayan, kendi sınırları içinde özgürce nefes alan o kız çocuğuydum.

Sonra hayatın akışı değişti. 25’li yaşlarımın başında, hayatıma başka bir soyadı eklendi. O günlerde bunun sadece resmi bir prosedür olduğunu sanıyordum; oysa o yeni soyadıyla birlikte üzerime bambaşka, ağır bir zırh geçirmişim. O soyadının getirdiği sorumluluklar, beklentiler ve yükler beni yavaş yavaş değişmeye zorladı. Sanki benliğim, o yabancı harflerin arasında sıkışıp kaldı, görünmez oldu. Kendimi tanıyamadığım, her aynaya baktığımda "Bu yabancı kadın kim?" dediğim bir sürecin içinde buldum kendimi. Başkalarının dünyasında "bir" olmaya çalışırken, kendi adımı, kendi enerjimi kaybetmiştim. O inanış benim hayatımda, acı da olsa, kendini doğrulamıştı: Soyadım değişmiş, kişiliğim bambaşka bir kalıba bürünmüştü.

Ama hikaye burada bitmedi.

Bazen en güçlü eve dönüşler, en uzağa kaybolduğumuzda gerçekleşir.

Şimdi 28 yaşım biterken, o emanet yükü omuzlarımdan indirmenin hafifliğini yaşıyorum. Yeniden doğduğum, ait olduğum o soyadına; Batur’a geri döndüm. Bu sadece resmi bir evrak değişimi değil, benim bu hayata karşı verdiğim en büyük özgürlük mücadelesiydi.

Bu geri dönüş, hiçbir şey öğrenmemiş o eski toy kıza dönmek değil elbet. Yaşadığım, fırtınada savrulduğum o birkaç yılın öğrettiği her şey heybemde. Yaşadığım acılarla, hayal kırıklıklarıyla olgunlaşmış; ama o karanlık tünelden çıkarken eski neşesini, o içindeki ışığı asla kaybetmemiş, aksine daha da parlatmış bir kadın var artık ortada.

Şimdi adımı her fısıldadığımda içimde bir yerler titriyor. Kim olduğumu, nereden geldiğimi ve en önemlisi nereye ait olduğumu biliyorum. Kendime, kendi harflerime, köklerime geri döndüm.

Ben Aylin Batur. Eksilerek değil, çoğalarak; ezilerek değil, daha da dik durarak yuvama döndüm.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yeniden Başlıyoruz..

Hayatının hiç tepetaklak olduğunu hissettin mi? Bir sabah uyandığında aynı kişi olmadığını fark ettiğin oldu mu? Aynı ev, aynı duvarlar, aynı eşyalar... ama sen artık aynı sen değilsindir. Çünkü bazı geceler insanı sessizce değiştirir. Bazı kırgınlıklar bağırmaz, sadece içinden bir şeyleri alıp götürür. Ben son zamanlarda şunu öğrendim: İnsan en çok, her şey dağıldığında kendini tanıyor. Düzen sandığın şey bozulduğunda, aslında ne kadar güçlü olduğunu görüyorsun. Ağlarken bile ayakta kalabildiğini, korkarken bile devam edebildiğini, kimse alkışlamasa da yeniden başlayabileceğini fark ediyorsun. Bazen hayatı kurtarmaya çalışırken kendimizi kaybediyoruz. Her şeyi düzeltmeye uğraşırken içimizdeki sesi susturuyoruz. Sonra bir gün aynaya bakıp soruyoruz: "Ben ne zaman bu kadar yoruldum?" Ama yorulmak yenilmek değilmiş. Yorulmak, uzun süre savaş vermiş insanların haliymiş. Ve bazı savaşlar kazanılmak için değil, bitirilmek için verilirmiş. Şimdi yeniden öğreniyorum. Kendim için kar...
Devamı

Hayatın Akışına Güven.

Hafiflerim zannetmiştim ama sandığım gibi olmadı. Şimdi daha çok yük binmiş gibi hissediyorum üzerime. Hayatın akışına güven derken, bu süreçte en çok Evren’in varlığına sarıldığımı fark ettim. Onun gülümsemesi, sarılması her sabah uyandığımda bana bir umut veriyor. Zorlayıcı adımlar attığımda, herşeyi ondan aldığım sevgiyle dengelemeye çalışıyorum. Her ne kadar bu belirsizlik beni zaman zaman yorsa da, Evren’in masum bakışlarında, her adımda bir anlam buluyorum. Bu süreç bitene kadar sabırla bekleyeceğim, çünkü biliyorum ki, bir gün geriye baktığımda bu yolculuk, beni daha güçlü, daha olgun biri haline getirecek. Zaman geçtikçe, kendimi daha iyi tanıyacağım, kendimi daha iyi bileceğim ve Evren’e daha güvenli, daha dengeli bir ortam sağlayacağım. Bu süreç, belkide kendi gücümü, kendi iç huzurumu inşa etme yolculuğum olacak ve bu yolculukta korkacağım, endişelerim olacak, belki yıkılacağım, dibe vuracağım ama her seferinde yeniden ayağa kalkacağım. Çünkü biliyorum ki, bu zorluklar beni,...
Devamı

Duvarların Arkasından Dünyaya Bakmak: İnsan Bir Daha Nasıl Güvenir?

 Evdeki tüm sesler çekildiğinde, hani o gündüz kurguladığım "her şeyi halleden, güçlü, yıkılmaz" kadın rolünün perdesi kapandığında, odanın ortasında sadece ben ve o devasa sessizlik kalıyor. Oğlum odasında derin bir uykuda, bense elimdeki soğuyan kahve bardağına bakarken içimdeki o gitgide ağırlaşan, o kapkara soruyla baş başayım: Ben bir daha birine gerçekten güvenebilir miyim? Cevabı bilmek istemiyorum, çünkü dürüst olmak gerekirse şu anki cevabım koca bir "hayır". Öyle bir kırılıyor ki insan, sadece bir evlilik, bir ilişki bitmiyor; sanki geleceğe dair inanabileceğin ne varsa hepsi o enkazın altında kalıyor. Hayatına birini almak fikri bile şu an mideme bir taş gibi oturuyor, içimi ürpertiyor. Çünkü güvenmek demek; gardını düşürmek, kalbinin anahtarını teslim etmek ve en zayıf yerini birinin önüne sermek demek. Bir kez o zayıf yerinden vurulunca, insan bir daha o kapıyı aralamaya bile korkuyor. "Ya yine aynı döngüye girersem? Ya yine yanılırsam? Ya bu sefer...
Devamı